حوصله ندارم اما همه ی قصه رو می گم.

همه  ی قصه رو حتی اونجایی که دوس ندارم

بذار صحبت کنیم اینبار ، جایی این که بنویسیم راجع به دوجین سوال و یه سری عقده ی بد خیم

می دونم که دیگه مردم، مرگمم موقتی نیست. این جواز دفن و کفن یه صدای لعنتی نیس

تو این بحبوحه ی شک ، وسط این همه بحران ، خودم رو گوشه ی آسفالت جا گذاشتم تو اتوبان

ژست بیخوابی و منگی، واسه من نگیر دوباره . کسی که جلوت نشسته عصبی و لت و پاره

من دیگه اصلا نمی خوام تیغ رو رگم بسرم.پایتخت دود و گوگرد قهرمان قصه ی من

اگه عاشقت نبودم پا نمی دادی این ترانه ، بیخیال بدبیاری زنده باد این عاشقانه

خط موشک رو دستت،نسل من خط کشی می کرد. واسه انفجار قلبت ، شعر من خود کشی می کرد

جعبه جعبه استخون و غم پرچمای بی باد، کودکی نسل مارو به قرنطینه فرستاد

من با زندگی و شعرم یا با تو شوخی نداشتم، واسه تو شوخی بودیم ما ، خیلی تلخه سرنوشتم

حالا هی غلط بگیر از دیکته های نا نوشتم یا که اوراق بهادار بده جای سرنوشتم

اگه عاشقت نبودم پا نمی دادی این ترانه ، بیخیال بدبیاری زنده باد این عاشقانه

بین این صد تا اتوبان ، یه مسیر منحنی نیس که کسی پشت سرم هی ، نده فرمان واسه ایست

وقتی که آژیر رو کشیدن تو گوش لت و پارم ،خودم عین بمب دستی ، شعرم ام شد انفجارم

یه نفر روی در و دیوار ، خون خاطره می پاشه ، یه نفر که می گه اینبار ، بذار انگشتام رو رو ماشه

خیلی ساده نرسیدیم سر صحنه واسه اجرا . اتگاری که محض خنده گرگ زد به گله ی ما

"اگه چیزی رو نگفتم ، تو خاطرم نمونده، متاسفم که ذهنم ، خاک قصه رو تکونده

تسمه ی دلم برید و من از اون دقیقه لالم.یه سری تصویر موهون ساخته میشه تو خیالم

ببین این زخمای کهنه دیگه پانسمان نمیشن.شدن عین تیر آخر وسط جمجه ی من

منزوی شو تو ی قلبت، یاد کارون و شب دجله ، سر کوچه های بن بست یاد هجله پشت حجره

بچه های خاک  وبارون ، یادته ریختن تو میدون ، مادراشون پشت شیشه، پدراشون ته دالون

پس چرا با تو غریبست ، نسل بی خاطره ی من یادمون نیس که چجوری ، واسه همدیگه می مردن

پاش بیفته باز دوباره روی مغربت می بارم.  باز تو منطقه ی مین دس و پامو جا می ذارم

اگه عاشقت نبودم پا نمی دادی این ترانه ، بیخیال بدبیاری زنده باد این عاشقانه

اسم پایتخت رو با خون می نویسم واسه یادداشت

تنها چیزی که تو دنیا ، روی پاهام نگهم داشت

سرو ته کنم تو جاده . مقصدم تهش همینجاست.وسط برجای تهرون ، ازدحام شعر و رویاست

می گذره این روزا از ما ، ماهم از گلایهامون.عادی میشن این حوادث ، اگه سخت ان اگه آسون

تو پاییز مجاور ، وسط ماه آذر، شد قرارمون که با هم ، بزنیم به سیم آخر

من عاشق این ترانه رضا یزدانی ام